Κενοτάφιο

Κενοτάφιο αυτός ο χώρος πλέον. Δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει κάποιος να θρηνήσει, ούτε να ελπίσει. Απομυθοποιήθηκαν όλα, γκρεμίστηκαν όλα, πλήρη ισοπέδωση. Ούτε ξέρω γιατί έρχομαι κι αφήνω ένα λουλούδι. Ίσως από σεβασμό στη μνήμη. Ίσως από κάποιο κατάλοιπο ανοησίας. Και με είχαν προειδοποιήσει. Και όλα μου τα είχε πει εκ των προτέρων κάποιο ένστικτο. Αλλά το πιο δυσβάσταχτο μέρος της ιστορίας δεν το έζησα εγώ, καθώς εγώ έζησα μόνο εκείνο το μέρος της ιστορίας που με αφορούσε για το χρονικό διάστημα που με αφορούσε, το πιο δυσβάσταχτο μέρος της ιστορίας το έζησε εκείνος που η ζωή του είναι μονίμως σε μια τέτοια ιστορία. Και γνωρίζοντας αυτό δεν μπορώ ούτε να λυπηθώ για μένα ούτε να θυμώσω με κανέναν.

Άγνωστη

Πλέον δεν απαντώ. Έρχονται μηνύματα το ένα μετά το άλλο. Δεν με αγγίζει τίποτα και κανένας. Κατάφερα να επιβιώσω όταν τη δυσκολότερη στιγμή με εγκατέλειψαν όλοι. Όλοι οι υποτιθέμενοι δικοί μου άνθρωποι. Οι άγνωστοι συμπαραστέκονται περισσότερο, μα θέλει προσοχή, να προσέξεις να τους αφήσεις μακρινούς και άγνωστους.

Free

Πάντα ήξερα πόσο μειονεκτικά αισθανόσουν. Το πιο απίθανο ήταν ότι είχες τα πάντα. Εγώ τίποτα άλλο παρά εσένα στην καρδιά μου. Τώρα μακριά μου ελπίζω να αισθάνεσαι καλύτερα κι εγώ από το τίποτα ελεύθερη πια.

Without Rain

Πριν λίγες μέρες σε διάβαζα, μετά από καιρό, όπως κάπου-κάπου ξέρω ότι έρχεσαι και ρίχνεις μια ματιά κι εσύ. Και απ’ τις πρώτες σου λέξεις με πήρες από το χέρι και με πήγες στο Χέρι… την ανάρτηση που είχα κάνει πριν από δυόμιση χρόνια. Από καιρό δεν αφήνω πουθενά να φανεί καθόλου τι ζω και ήταν σχεδόν τρομακτικό να διαβάζω λίγο πολύ την τρέχουσα ζωή μου από το χέρι σου. Θα μπορούσες αυτό να το γράψεις νωρίτερα, θα μπορούσες να το γράψεις αργότερα, θα μπορούσε να εμφανιστεί κάποια από τις πολλές ημέρες που δεν έρχομαι να σε δω… Αυτή η συγκυρία… αυτή η συγκυρία…

To whom it may concern...

I've got some friends who say Boys are all the same. They're only looking out for just one thing. I'm only hoping that You won't turn out like that...

Ροζ...

 

True

Έτυχε μετά από καιρό να συναντήσω μια φίλη που με ξέρει μόνο από τα γραπτά μου.

Τι κάνεις; με ρώτησε, αφού χαρήκαμε και οι δυο που μετά από καιρό συναντιόμασταν.

Τα παράτησα, της απάντησα, και κάνω άλλα.

Με κοίταξε, σαν να με μάλωνε με όλη της την ευγένεια και την καλοσύνη και με ρώτησε ξανά:

Σε εκφράζουν αυτά τα άλλα;

Όχι, της είπα.

Η ερώτηση που έμεινε να αιωρείται ήταν: τότε γιατί τα κάνεις;

Όμως αντ’ αυτού μου είπε: έχεις κερδίσει το προσωπικό σου ύφος και αυτό σπανίζει, μην τα παρατάς.

Δεν θα την άκουγα, όπως δεν έχω ακούσει και άλλους στο παρελθόν, αλλά είχε κάνει τη μαγική ερώτηση που μετά από καιρό μου επέστρεψε τη θέληση να επιστρέψω στα γραπτά μου.

Εσένα, σε εκφράζουν αυτά που κάνεις;