Καθρέφτης

Πόσο παράξενος, πόσο απέραντος αυτός ο λευκός χώρος. Να γράψεις, να γράφεις, και τέλος να μην υπάρχει.
Γράφω, δίχως τίποτα από όσα γράφω να έχουν σχέση με όσα σκέφτομαι, με όσα πραγματικά αισθάνομαι.
Μια εξαφάνιση που δεν είναι δυνατόν να γίνει αντιληπτή.

Τα γραπτά μου όλα, δίχως να έχουν ακόμα φανερωθεί, ούτε καν σε μένα, αρχίζουν να παίρνουν μια πορεία που με εκπλήσσει, όχι πως είναι σπουδαία, όχι αυτό, ο παραλήπτης γίνεται μέρα τη μέρα και σπουδαιότερος. Ο παραλήπτης. Ο παραλήπτης με εκπλήσσει ολοένα και περισσότερο. Εχει βλέπετε εκείνο το μοναδικό τρόπο να λειτουργεί ως καθρέφτης που ενω κάποτε με τρόμαζε κι απομακρυνόμουν, τώρα... τώρα αφήνω τον καθρέφτη να εκφραστεί και ν' ακούσω εκείνα που έχει να μου εξιστορήσει...

 

Η δύναμη μιας Καληνύχτας

Πόση δύναμη έχει μια Καληνύχτα, αν δεν μπορείς να κοιμηθείς αν δεν την πεις;

Μελετώ το όνομα μου, πως μπορεί κάποιος να εξαφανιστεί όταν όλα του λένε το αντίθετο.

Σκέφτομαι κι εσένα και την παραλληλία των σκέψεων μας.

Στην πραγματικότητα, δεν μου έχουν απομείνει και πολλά

Καληνύχτα



 

Ίσταμαι

Πάσχα, από το πάσχω
Ανάσταση, ανά και ίσταμαι
Στέκομαι ξανά
Ανασταίνομαι
Ιδού η Ανάστασις εν τω μέσω της νυκτός
Εις το κορύφωμα του πάθους

Γιατί;

Γιατί έγινες ποιητής; Γιατί να μπεις ή να σε βάλουν στη διαδικασία της ανταγωνιστικότητας με τις λέξεις; Γιατί να συγκρίνεσαι πάντα με αυτές; Θα ήθελα να έμενες όπως σε γνώρισα, συγγραφέας, ή ακόμα καλύτερα, αρθρογράφος, γραφιάς αδιάφορος προς αυτές και μόνο να νοιάζεσαι την αγάπη προς την αγάπη σου. Μα έγινες, έγινες ποιητής, πήρες πάνω σου όλο το φόρτο της οικουμένης με όλα της τα χρέη προς την αγάπη. Στοίχειωσες κι εσύ, σαν εμένα, μαζί μου και ταυτοχρόνως χώρια μου, σαφώς χώρια μου, ο ποιητής βιώνει τα πάντα μόνος, χώρια από τους πάντες και τα πάντα, και κυρίως μακριά από το αντικείμενο της αγάπης του. Κανείς μας δεν το ήξερε ότι αυτό συμβαίνει. Διαβάζαμε ποιητές και νομίζαμε… νομίζαμε… ονειρευόμασταν… θαυμάζαμε… ερωτευτήκαμε… και γράφαμε… γράφαμε… γράψαμε… τώρα δεν υπάρχει τίποτα από το θαυμασμό εκείνο παρά μόνο μια ατέρμονη σιωπή, μοναξιά, μια στοίβα γραπτά που δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε, μελαγχολία κι ένας έρωτας που έμεινε να επικρέμεται από το ψηλότερο σημείο του πάλε ποτέ θαυμασμού αναλογιζόμενος πότε θα ελευθερωθεί. Μη με κοιτάς με αυτό το ερευνητικό σου βλέμμα, μην απορείς, όχι εγώ δεν έγινα, βαρούσα τις πόρτες πίσω μου να κλείσουν, κλειδαμπάρωνα τα παράθυρα, έγραφα κι έσκιζα την ψυχή μου μετά όλα τα έθαβα, εξαφανιζόμουν και ξεσπούσα με άλλα ονόματα, τα κατάφερα μια χαρά, κανείς δεν με πήρε χαμπάρι, κανείς δεν θα πει ποτέ: να αυτή ήταν. Μόνο εσύ, όπως και αν μασκαρευόμουν ήξερες πάντα το πρόσωπο πίσω από την πολύχρωμη εικόνα, κι εύσχημα κάποτε με μάλωσες που κρυβόμουν που δεν ήθελα να γίνω, μα ξέρω ότι ποτέ δεν θα με μαρτυρήσεις, ποτέ δεν θα πεις, να αυτή ήταν, έγινε και δεν το μάθατε. Θα σου φωνάξω κι εγώ μαζί τους, δεν έγινα, ποτέ δεν θα γίνω. Αλίμονο σε όποιον γίνεται. Δεν έπρεπε να γίνεις ποιητής, κι ας μην το ξέρεις κι ας αρνείσαι να μάθεις την αλήθεια ενώ την αποζητάς, όμως από τον εαυτό του ποιος μπορεί να ξεφύγει;

Addio

Τελικά ήταν 6 εβδομάδες. Ούτε 6 ½ ούτε φυσικά 9 ½.. Ούτε Slave to Love, ούτε καν slave to love, σκέτο slave ναι, love όχι, και σε καμία περίπτωση Love.
Η σωστή λέξη, η λέξη κλειδί είναι το Addio, ιταλιστί που έχει ενσωματωθεί επαρκώς στην ελληνική.

Εδώ δεν βρέθηκα τυχαία, ούτε δεν είχα τι να κάνω στη ζωή μου και είπα να περάσω τις κενές μου ώρες, ούτε φιλίες νέες θέλησα να ξεκινήσω παρά μονάχα λίγες φιλικές δικτυακές και αυτές ψευδώνυμες συναναστροφές.
Και ίσως, ίσως λέγω, μπορεί να θέλησα να απλώσω το χέρι σε κάποιον νοητά με ένα τρόπο που μόνο κάποιος που θα νοιαζόταν θα αντιλαμβανόταν και να πω, είμαι εδώ, όμως κανείς που δεν ενδιαφέρεται πραγματικά δεν ακούει, κι εγώ έδωσα θεωρώ όλες τις ευκαιρίες ακόμα και εκείνες που δεν όφειλα ή δεν άξιζε να δώσω.
Χρειάζομαι πάντα τη σιγουριά ότι έκανα τα πάντα που περνούσαν από το χέρι μου πριν το μαζέψω οριστικώς. Είναι μια πάγια τακτική μου είτε αφορά φιλικό, συγγενικό ή άλλο πρόσωπο ανεξαρτήτως γένους και γενιάς.
Χάρηκα για όσους γνώρισα και για όσους ξαναγνώρισα μέσα από εδώ, κάποιοι είστε ήδη κοντά μου δίχως να το γνωρίζετε, συγγνώμη για αυτήν την ιδιορρυθμία μου, σε κάποιους έδειξα ένα δρόμο αν ήθελαν να τον ακολουθήσουν.
Ένας απλός αποχαιρετισμός που μαγειρευόταν από καιρό.
Να είστε καλά! Καλή συνέχεια! Και κάπου εκεί έξω θα βρίσκομαι, καθόλου και σε τίποτα Evanescence, αλλά με μια συγκεκριμένη ταυτότητα που κάθε μέρα που περνάει αναπτύσσεται και χαίρομαι να σας πω ότι συγκεκριμενοποιείται, τουλάχιστον αυτήν την αίσθηση έχω αποκομίσει τον τελευταίο καιρό.
Σας ευχαριστώ για όλα!

χμ...

Το νούμερο είναι το 6
6 μέρες;
6 μήνες;
6 χρόνια;

:)


νόστιμο τραγουδάκι, αυτά για την ώρα

χαιρετισμους σε όλους τους φίλους ανά την υφήλιο!

Καλό ξημέρωμα!

 

Λάμψεις...

ένα κόσμος γεμάτος λάμψεις...

δεν είναι αυτό που είσαι, έτσι απλά, είναι ότι σε διακρίνουν

δεν είναι που διακρίνεσαι, είναι που σε δέχονται εκείνοι που εκτιμάς

είναι που εκτιμάς τους καθρέφτες σου

τόσοι εαυτοί γύρω σου

τόσα τραύματα ο κόσμος

τόσα άστρα...