Fresh!

Πού είχαμε μείνει; α.. στο τι χάναμε... το καλό της υπόθεσης είναι ότι δεν φαίνεται να χάνουμε τίποτα αλλά ίσως και να κερδίζουμε... παρατηρώ όλη τη διαδικασία με ενδιαφέρον, αρκετή περιέργεια θα έλεγα αλλά και γοητεία, ε ναι υπάρχει και μια δόση από αυτή, αλλά ως εκεί. Aπό την άλλη πλευρά δεν έχω ιδέα τι γίνεται, τα φαινόμενα δείχνουν ότι έχει πάρει φόρα, φόρα κατηφόρα, αλλά εγώ δεν πρόκειται να κουνήσω ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι. Είμαι εδώ, είμαι μια χαρά, και για να ξεκουνήσω να κάνω οτιδήποτε θα πρέπει να υπάρξουν πολύ ειδικές συνθήκες για να μην πω και εγγυήσεις. Εν ολίγοις, έχω βρει τη φόρμα και την ησυχία μου!

Τι χάσαμε...

Έχω πλέον μάθει να αναγνωρίζω πώς με πλησιάζει ένα συναίσθημα για έναν άνθρωπο και αν αυτό έχει μια κάποια ελπίδα επιβίωσης και εξέλιξης. Να, κάπως έτσι άρχισα να αναλογίζομαι πώς έφτιαξα αυτό το μπλογκ, για ποιόν και για ποιο λόγο το έφτιαξα. Ήταν τότε που άρχισε να δημιουργείται εκείνη η λάθος επιθυμία. Προφανώς, υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια άλλη τέτοια τώρα. Θα ήταν ένα μέσο λήθης, κι ένας βέβαιος παράγοντας μετέπειτα ωδίνης. Τι κάνουμε; Κυλάμε, θα έλεγα. Κι αν κυλήσουμε ομαλώς έχει καλώς, αν μας πάρει η κατηφόρα, δε βαριέσαι, τι είχαμε; τι χάσαμε;

Αέρα...

Τελικώς, για να μην έχετε αγωνία και με ρωτάτε, να σας πω ότι όσα φάσκελα έριξα στον οριτζινάλε (λέμε τώρα...) τύπο, άλλα τόσα και περισσότερα στην απομίμηση... διότι όταν δεν μας κάνει το ορίτζιναλ τι να κάνουμε τη μαϊμού του; Κι επειδή το πράγμα έχει από χρόνια θαλασσώσει γενικώς, είπα να γράψω στα παλαιότερα των υποδημάτων μου τη θάλασσα και ό,τι σχετικό της και να πετάξουμε στους ουρανούς... διότι ως γνωστόν... όταν εμπρός γκρεμός και πίσω ρέμα η διαφυγή σου είναι ο αέρας... Καλή Χρονιά!

Τρομακτικό

Το παράδοξο είναι ότι λες και κάποιος περίμενε ν' ανοίξω την πόρτα για να εμφανιστεί. Η Ζωή παίζει παιχνίδια μαζί μου και είναι τόσο τρομακτικό... Ξαναγνωρίζεις τον ίδιο άνθρωπο, ίσως μια "βελτιωμένη έκδοση" σε άλλο σώμα, άλλο όνομα, παρόμοια ζωή. Και λέει ότι εγώ τον τρομάζω που τόσο αντιλαμβάνομαι τι άνθρωπος είναι... πώς να του εξηγήσω τώρα... τι άνθρωπος είναι... ποιος άνθρωπος είναι για μένα...;

Κενοτάφιο

Κενοτάφιο αυτός ο χώρος πλέον. Δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει κάποιος να θρηνήσει, ούτε να ελπίσει. Απομυθοποιήθηκαν όλα, γκρεμίστηκαν όλα, πλήρη ισοπέδωση. Ούτε ξέρω γιατί έρχομαι κι αφήνω ένα λουλούδι. Ίσως από σεβασμό στη μνήμη. Ίσως από κάποιο κατάλοιπο ανοησίας. Και με είχαν προειδοποιήσει. Και όλα μου τα είχε πει εκ των προτέρων κάποιο ένστικτο. Αλλά το πιο δυσβάσταχτο μέρος της ιστορίας δεν το έζησα εγώ, καθώς εγώ έζησα μόνο εκείνο το μέρος της ιστορίας που με αφορούσε για το χρονικό διάστημα που με αφορούσε, το πιο δυσβάσταχτο μέρος της ιστορίας το έζησε εκείνος που η ζωή του είναι μονίμως σε μια τέτοια ιστορία. Και γνωρίζοντας αυτό δεν μπορώ ούτε να λυπηθώ για μένα ούτε να θυμώσω με κανέναν.

Άγνωστη

Πλέον δεν απαντώ. Έρχονται μηνύματα το ένα μετά το άλλο. Δεν με αγγίζει τίποτα και κανένας. Κατάφερα να επιβιώσω όταν τη δυσκολότερη στιγμή με εγκατέλειψαν όλοι. Όλοι οι υποτιθέμενοι δικοί μου άνθρωποι. Οι άγνωστοι συμπαραστέκονται περισσότερο, μα θέλει προσοχή, να προσέξεις να τους αφήσεις μακρινούς και άγνωστους.

Free

Πάντα ήξερα πόσο μειονεκτικά αισθανόσουν. Το πιο απίθανο ήταν ότι είχες τα πάντα. Εγώ τίποτα άλλο παρά εσένα στην καρδιά μου. Τώρα μακριά μου ελπίζω να αισθάνεσαι καλύτερα κι εγώ από το τίποτα ελεύθερη πια.

Without Rain

Πριν λίγες μέρες σε διάβαζα, μετά από καιρό, όπως κάπου-κάπου ξέρω ότι έρχεσαι και ρίχνεις μια ματιά κι εσύ. Και απ’ τις πρώτες σου λέξεις με πήρες από το χέρι και με πήγες στο Χέρι… την ανάρτηση που είχα κάνει πριν από δυόμιση χρόνια. Από καιρό δεν αφήνω πουθενά να φανεί καθόλου τι ζω και ήταν σχεδόν τρομακτικό να διαβάζω λίγο πολύ την τρέχουσα ζωή μου από το χέρι σου. Θα μπορούσες αυτό να το γράψεις νωρίτερα, θα μπορούσες να το γράψεις αργότερα, θα μπορούσε να εμφανιστεί κάποια από τις πολλές ημέρες που δεν έρχομαι να σε δω… Αυτή η συγκυρία… αυτή η συγκυρία…

To whom it may concern...

I've got some friends who say Boys are all the same. They're only looking out for just one thing. I'm only hoping that You won't turn out like that...

Ροζ...

 

True

Έτυχε μετά από καιρό να συναντήσω μια φίλη που με ξέρει μόνο από τα γραπτά μου.

Τι κάνεις; με ρώτησε, αφού χαρήκαμε και οι δυο που μετά από καιρό συναντιόμασταν.

Τα παράτησα, της απάντησα, και κάνω άλλα.

Με κοίταξε, σαν να με μάλωνε με όλη της την ευγένεια και την καλοσύνη και με ρώτησε ξανά:

Σε εκφράζουν αυτά τα άλλα;

Όχι, της είπα.

Η ερώτηση που έμεινε να αιωρείται ήταν: τότε γιατί τα κάνεις;

Όμως αντ’ αυτού μου είπε: έχεις κερδίσει το προσωπικό σου ύφος και αυτό σπανίζει, μην τα παρατάς.

Δεν θα την άκουγα, όπως δεν έχω ακούσει και άλλους στο παρελθόν, αλλά είχε κάνει τη μαγική ερώτηση που μετά από καιρό μου επέστρεψε τη θέληση να επιστρέψω στα γραπτά μου.

Εσένα, σε εκφράζουν αυτά που κάνεις;

 

Περιπλάνηση

Να, καμιά φορά, όπως τώρα, μπαίνω εδώ μέσα και κάνω και μια βόλτα στα παλιά λημέρια μου, εσάς, και νοσταλγώ, εκείνα τα χρόνια κι εμένα του τότε.
Ίσως επειδή, βρίσκομαι πάλι σε περίοδο καμπής, αλλά αυτή τη φορά η αλλαγή δεν έχει να κάνει με εμένα και άλλον άνθρωπο, αλλά μόνο με εμένα.
Έπειτα, πάντα με εμάς έχει να κάνει, άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν από τη ζωή μας, ή τους βγάζουμε, και το μόνο που πραγματικά μένει είναι εμείς και ο εαυτός μας.
Και τούτος εδώ ο εαυτός έχει αλλάξει τόσο μα τόσο πολύ, όπως και ο κόσμος μέσα στον οποίο κινείται και συναναστρέφεται.
Άλλα πράγματα έγιναν καλύτερα, άλλα χειρότερα, άλλα απλώς άλλαξαν, ήρθαν ή έφυγαν, αλλά ο εαυτός είναι εδώ.
Καλά είναι, μέσες άκρες είναι καλά, για ένα πράγμα μόνο λυπάται πραγματικά, που δεν μπορεί πια να πιστέψει και να θαυμάσει, κι έτσι έχει πια καταδικαστεί σε μόνιμη απουσία ουσιαστικής συντροφιάς. Ούτε αδελφική ψυχή, ούτε ιδανικός έρωτας, κι έτσι όπως είναι φτιαγμένος αυτός ο εαυτός τούτο εδώ σημαίνει ούτε ψυχή γύρω ούτε έρωτας.
Υπάρχουν όμως πάντα τα χαρτιά, τα μολύβια και τα βιβλία, και αυτό εδώ το πληκτρολόγιο να τον ξεγελούν πως τάχα κάποιος τον συντροφεύει.

 

Ο Χότζας

O Χότζας αντιμετώπιζε κάποτε πολύ σοβαρές οικονομικές δυσκολίες και αποφάσισε να λάβει μέτρα. Αποφάσισε να κάνει περικοπές δαπανών. Και άρχισε από το πιο εύκολο: αποφάσισε να περιορίσει το φαϊ του γαϊδάρου του! Έκοψε λοιπόν την τροφή που έδινε στο ζώο από τρεις οκάδες, σε δυο οκάδες κάθε μέρα. Ο γάιδαρος άρχισε να αδυνατίζει αλλά το αδυνάτισμα ήταν σταδιακό και ο Χότζας δεν το πρόσεξε, μιας κι ο γάιδαρος εξακολουθούσε να τον μεταφέρει αδιαμαρτύρητα στη ράχη του. Έτσι μετά από είκοσι μέρες ο Χότζας σκέφτηκε : «Μια χαρά τα πάει ο γάιδαρος και με τις δυο οκάδες. Άρα και μια οκά την ημέρα να του δώσω, δεν έχει ανάγκη». Πράγματι από την επομένη, το κριθάρι περιορίστηκε στο μισό της προηγούμενης ποσότητας. Σε καμιά δεκαριά μέρες, ελάττωσε πάλι την ημερήσια δόση φτάνοντας στη μισή οκά την ημέρα. Φυσικά ο γάιδαρος είχε καταντήσει «πετσί και κόκκαλο» και μόλις και μετά βίας μπορούσε να αντέξει το βάρος του αφεντικού του. Ο Χότζας όμως ενθουσιασμένος από την «επιτυχία» του πειράματος, ούτε που πρόσεξε την κατάντια του ζώου. Αντίθετα, σκέφτηκε ότι αφού ο γάιδαρος άντεξε την περικοπή της τροφής κατά δυόμιση οκάδες, θα μπορούσε να αντέξει και μια μικρή περικοπή κατά μισή οκά ακόμη. Έτσι σε μια βδομάδα περίπου έκοψε εντελώς το κριθάρι. Αλλά ενώ ο Χότζας ήταν ενθουσιασμένος που κατάφερε να εκπαιδεύσει το γάιδαρο να ζει χωρίς τροφή, ο γάιδαρος δεν άντεξε άλλο και μετά από 5 μέρες πέθανε από την πείνα. O Χότζας πήγε να πεθάνει από τη στεναχώρια για τη συμφορά που τον βρήκε, και όταν τον επισκέφτηκαν φίλοι και γνωστοί για να τον παρηγορήσουν, αναφώνησε το σπαραξικάρδιο και αμίμητο:«Τι ατυχία! Πάνω που έμαθα το γάιδαρο να μην τρώει, ψόφησε!».


Μια γνωστή ιστορία, αλληγορική και χρήσιμη, σε όσους δεν την ξέρουν, να τη μάθουν.



 

Floating

Για να πούμε μια καληνύχτα... σε καμιά περίπτωση άρρωστη ή κουρασμένη...

αντιθέτως... όμορφη... αφού... I'm floating on Air.........................



 

Το χέρι

Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι με έχεις ξεχάσει, ότι ήμουν κάποια που πέρασε από τη ζωή σου αλλά έσβησα, με έσβησες ή απομακρύνθηκα, ίσως να μην έχει σημασία, γιατί όλη η σημασία είναι ότι κάθε φορά που αφήνω να δεις ότι λυγίζω έρχεσαι και ξέρεις καλύτερα από τον καθένα τα σημάδια του λυγίσματος μου. Μου δίνεις το χέρι, ξαναορθώνομαι και συνεχίζω, μόνη… Ίσως όλα να ήταν διαφορετικά τώρα, αν είχαμε τολμήσει τότε…

Επιστροφή

Ήταν κάμποσες οι φορές όλο αυτό το χρονικό διάστημα που πίστεψα ότι είχα βρει το μονοπάτι προς την κορυφή της πυραμίδας, μα κάθε φορά με επέστρεφε εκεί από όπου είχα ξεκινήσει.

Απόψε αντιλήφθηκα ότι την τελευταία φορά με επέστρεψε λίγα βήματα πιο πίσω από εκεί που πάντα ξεκινούσα, κι από εκεί, μπόρεσα να διακρίνω ότι η κορυφή μιας πυραμίδας δεν βρίσκεται πάντα εκεί ψηλά που νομίζουμε. Η κορυφή της, κάποιες φορές βρίσκεται μέσα μας.

Τότε την κοίταξα για μια ακόμα φορά σαν να τη φωτογράφιζα, ήθελα να κρατήσω μέσα μου εκείνη την εικόνα ως τελευταία του όλου ταξιδιού, και ενθυμούμενη πάντα την τελευταία μορφή της να πάρω το δρόμο για το νέο μου ταξίδι μέσα μου.

 

Πυραμίδα

Χρόνος-προσευχή με προσεγγίζει κι εγώ επαφίεμαι.

Δυο μάτια με παρακολουθούν στενά.

Η ειρήνη είναι μια πλάνη για τον κόσμο.

Η αλήθεια έγκειται στην αλληλουχία των αριθμών όμως εμείς μόνο από γράμματα γνωρίζουμε, και συλλαβές, και λέξεις, άχρηστες.

Μία μονάχα χρησιμεύει. Βρες την!

 

 

 

 

Καθρέφτης

Πόσο παράξενος, πόσο απέραντος αυτός ο λευκός χώρος. Να γράψεις, να γράφεις, και τέλος να μην υπάρχει.
Γράφω, δίχως τίποτα από όσα γράφω να έχουν σχέση με όσα σκέφτομαι, με όσα πραγματικά αισθάνομαι.
Μια εξαφάνιση που δεν είναι δυνατόν να γίνει αντιληπτή.

Τα γραπτά μου όλα, δίχως να έχουν ακόμα φανερωθεί, ούτε καν σε μένα, αρχίζουν να παίρνουν μια πορεία που με εκπλήσσει, όχι πως είναι σπουδαία, όχι αυτό, ο παραλήπτης γίνεται μέρα τη μέρα και σπουδαιότερος. Ο παραλήπτης. Ο παραλήπτης με εκπλήσσει ολοένα και περισσότερο. Εχει βλέπετε εκείνο το μοναδικό τρόπο να λειτουργεί ως καθρέφτης που ενω κάποτε με τρόμαζε κι απομακρυνόμουν, τώρα... τώρα αφήνω τον καθρέφτη να εκφραστεί και ν' ακούσω εκείνα που έχει να μου εξιστορήσει...

 

Η δύναμη μιας Καληνύχτας

Πόση δύναμη έχει μια Καληνύχτα, αν δεν μπορείς να κοιμηθείς αν δεν την πεις;

Μελετώ το όνομα μου, πως μπορεί κάποιος να εξαφανιστεί όταν όλα του λένε το αντίθετο.

Σκέφτομαι κι εσένα και την παραλληλία των σκέψεων μας.

Στην πραγματικότητα, δεν μου έχουν απομείνει και πολλά

Καληνύχτα



 

Ίσταμαι

Πάσχα, από το πάσχω
Ανάσταση, ανά και ίσταμαι
Στέκομαι ξανά
Ανασταίνομαι
Ιδού η Ανάστασις εν τω μέσω της νυκτός
Εις το κορύφωμα του πάθους