Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Addio


Τελικά ήταν 6 εβδομάδες. Ούτε 6 ½ ούτε φυσικά 9 ½.. Ούτε Slave to Love, ούτε καν slave to love, σκέτο slave ναι, love όχι, και σε καμία περίπτωση Love.
Η σωστή λέξη, η λέξη κλειδί είναι το Addio, ιταλιστί που έχει ενσωματωθεί επαρκώς στην ελληνική.

Εδώ δεν βρέθηκα τυχαία, ούτε δεν είχα τι να κάνω στη ζωή μου και είπα να περάσω τις κενές μου ώρες, ούτε φιλίες νέες θέλησα να ξεκινήσω παρά μονάχα λίγες φιλικές δικτυακές και αυτές ψευδώνυμες συναναστροφές.
Και ίσως, ίσως λέγω, μπορεί να θέλησα να απλώσω το χέρι σε κάποιον νοητά με ένα τρόπο που μόνο κάποιος που θα νοιαζόταν θα αντιλαμβανόταν και να πω, είμαι εδώ, όμως κανείς που δεν ενδιαφέρεται πραγματικά δεν ακούει, κι εγώ έδωσα θεωρώ όλες τις ευκαιρίες ακόμα και εκείνες που δεν όφειλα ή δεν άξιζε να δώσω.
Χρειάζομαι πάντα τη σιγουριά ότι έκανα τα πάντα που περνούσαν από το χέρι μου πριν το μαζέψω οριστικώς. Είναι μια πάγια τακτική μου είτε αφορά φιλικό, συγγενικό ή άλλο πρόσωπο ανεξαρτήτως γένους και γενιάς.
Χάρηκα για όσους γνώρισα και για όσους ξαναγνώρισα μέσα από εδώ, κάποιοι είστε ήδη κοντά μου δίχως να το γνωρίζετε, συγγνώμη για αυτήν την ιδιορρυθμία μου, σε κάποιους έδειξα ένα δρόμο αν ήθελαν να τον ακολουθήσουν.
Ένας απλός αποχαιρετισμός που μαγειρευόταν από καιρό.
Να είστε καλά! Καλή συνέχεια! Και κάπου εκεί έξω θα βρίσκομαι, καθόλου και σε τίποτα Evanescence, αλλά με μια συγκεκριμένη ταυτότητα που κάθε μέρα που περνάει αναπτύσσεται και χαίρομαι να σας πω ότι συγκεκριμενοποιείται, τουλάχιστον αυτήν την αίσθηση έχω αποκομίσει τον τελευταίο καιρό.
Σας ευχαριστώ για όλα!

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

χμ...

Το νούμερο είναι το 6
6 μέρες;
6 μήνες;
6 χρόνια;

:)


νόστιμο τραγουδάκι, αυτά για την ώρα

χαιρετισμους σε όλους τους φίλους ανά την υφήλιο!

Καλό ξημέρωμα!

 

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Λάμψεις...




ένα κόσμος γεμάτος λάμψεις...

δεν είναι αυτό που είσαι, έτσι απλά, είναι ότι σε διακρίνουν

δεν είναι που διακρίνεσαι, είναι που σε δέχονται εκείνοι που εκτιμάς

είναι που εκτιμάς τους καθρέφτες σου

τόσοι εαυτοί γύρω σου

τόσα τραύματα ο κόσμος

τόσα άστρα...

 

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Όλο λέω...


Ξέμεινα από πνοή να σφυρίζω… αλλά στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις σφύρα… Είναι ώρες-ώρες που θα σκάσω, έτσι αισθάνομαι, εδώ δεν με ξέρει κανείς κι έτσι αφήνω μερικά σημάδια μου κάποιες φορές ακόμα, γι’ αυτό ξανάρθα. Φοβάσαι τον κίνδυνο Εύα; Φοβάμαι τις αντικρουόμενες ασφάλειες. Χμ… τι να εννοεί τώρα αυτή; Θα λέτε… Εκείνος θα καταλάβαινε, αλλά ευτυχώς, δεν θα περάσει, δεν θα δει, μα κι αν περνούσε κι αν έβλεπε δεν θα έβλεπε. Τόσες γυναίκες εδώ γύρω και όλες γράφουμε σχεδόν τα ίδια. Ρε τι πάθαμε… με το συμπάθιο η αγενέστατη προσφώνηση. Στο τσακ είμαι να αρχίσω να τους κράζω όλους μηδενός εξαιρουμένου. Τακτοποιήσαμε τώρα την ευγενική μας φύση ας εκδηλώσουμε και την αγενή μας. Το είπε εις και το πήραν όλα τα τσιράκια φαλάγγι. Θεσμός η αγένεια. Μια άσχετη μάλιστα παινευόταν κιόλας γι’ αυτήν. Διάβαζα ένα αρθράκι σε εφημερίδα για γονείς, για τα καμάρια τα νεότερα τα πανέξυπνα και τα αγενέστατα. Τι να σου κάνουν κι αυτά; Κατά μάνα κατά κύρη κατά γιο καραβοκύρη λένε. Βλέπεις όχι μόνο τη φάτσα τους πάνω τους αλλά και την αγένεια τους. Δεν υπάρχει δυσκολότερο συναίσθημα από το βάζεις την καρδιά σου στο ράφι και να περιμένεις να την κατεβάσει εκείνος ο ένας που δεν παίρνει τα πόδια του ούτε να πλησιάσει πόσο μάλλον να απλώσει βλέμμα, ψυχή και χέρια να την κρατήσει και αντι αυτού να έρχεται άλλος και να τον βλέπεις και να αποτραβιέσαι πιο βαθιά στο ράφι, και σε ψηλότερο ράφι μην σου πω, και να υποθέτεις πως κάπως θα αισθάνεται για να έρχεται και να ξανάρχεται κι εσύ να μην του δίνεις σημασία παρά μια ψυχρή ευγένεια και να κάνεις μετά τις θέσεις όλες τούμπα στο μυαλό σου και να λες να εκεί που βρίσκομαι βρίσκεται και αυτό που θα ήθελα θα ήθελε, μόνο που εκείνος θέλει εμένα εγώ τον άλλον κι ο άλλος ένας θεός ξέρει. Σταματώ εδώ. Έχω μήνυμα… κι ούτε ξέρω τι θα το κάνω…θα είναι μακριά η νύχτα…καλά το είχα πει από Οκτώβρη στην προηγούμενη ανάρτηση…κι όλο λεω πως θα φύγω… αγαπημένε Γιάννη Κατέβα…