Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Περιπλάνηση


Να, καμιά φορά, όπως τώρα, μπαίνω εδώ μέσα και κάνω και μια βόλτα στα παλιά λημέρια μου, εσάς, και νοσταλγώ, εκείνα τα χρόνια κι εμένα του τότε.
Ίσως επειδή, βρίσκομαι πάλι σε περίοδο καμπής, αλλά αυτή τη φορά η αλλαγή δεν έχει να κάνει με εμένα και άλλον άνθρωπο, αλλά μόνο με εμένα.
Έπειτα, πάντα με εμάς έχει να κάνει, άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν από τη ζωή μας, ή τους βγάζουμε, και το μόνο που πραγματικά μένει είναι εμείς και ο εαυτός μας.
Και τούτος εδώ ο εαυτός έχει αλλάξει τόσο μα τόσο πολύ, όπως και ο κόσμος μέσα στον οποίο κινείται και συναναστρέφεται.
Άλλα πράγματα έγιναν καλύτερα, άλλα χειρότερα, άλλα απλώς άλλαξαν, ήρθαν ή έφυγαν, αλλά ο εαυτός είναι εδώ.
Καλά είναι, μέσες άκρες είναι καλά, για ένα πράγμα μόνο λυπάται πραγματικά, που δεν μπορεί πια να πιστέψει και να θαυμάσει, κι έτσι έχει πια καταδικαστεί σε μόνιμη απουσία ουσιαστικής συντροφιάς. Ούτε αδελφική ψυχή, ούτε ιδανικός έρωτας, κι έτσι όπως είναι φτιαγμένος αυτός ο εαυτός τούτο εδώ σημαίνει ούτε ψυχή γύρω ούτε έρωτας.
Υπάρχουν όμως πάντα τα χαρτιά, τα μολύβια και τα βιβλία, και αυτό εδώ το πληκτρολόγιο να τον ξεγελούν πως τάχα κάποιος τον συντροφεύει.

 

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

Ο Χότζας

O Χότζας αντιμετώπιζε κάποτε πολύ σοβαρές οικονομικές δυσκολίες και αποφάσισε να λάβει μέτρα. Αποφάσισε να κάνει περικοπές δαπανών. Και άρχισε από το πιο εύκολο: αποφάσισε να περιορίσει το φαϊ του γαϊδάρου του! Έκοψε λοιπόν την τροφή που έδινε στο ζώο από τρεις οκάδες, σε δυο οκάδες κάθε μέρα. Ο γάιδαρος άρχισε να αδυνατίζει αλλά το αδυνάτισμα ήταν σταδιακό και ο Χότζας δεν το πρόσεξε, μιας κι ο γάιδαρος εξακολουθούσε να τον μεταφέρει αδιαμαρτύρητα στη ράχη του. Έτσι μετά από είκοσι μέρες ο Χότζας σκέφτηκε : «Μια χαρά τα πάει ο γάιδαρος και με τις δυο οκάδες. Άρα και μια οκά την ημέρα να του δώσω, δεν έχει ανάγκη». Πράγματι από την επομένη, το κριθάρι περιορίστηκε στο μισό της προηγούμενης ποσότητας. Σε καμιά δεκαριά μέρες, ελάττωσε πάλι την ημερήσια δόση φτάνοντας στη μισή οκά την ημέρα. Φυσικά ο γάιδαρος είχε καταντήσει «πετσί και κόκκαλο» και μόλις και μετά βίας μπορούσε να αντέξει το βάρος του αφεντικού του. Ο Χότζας όμως ενθουσιασμένος από την «επιτυχία» του πειράματος, ούτε που πρόσεξε την κατάντια του ζώου. Αντίθετα, σκέφτηκε ότι αφού ο γάιδαρος άντεξε την περικοπή της τροφής κατά δυόμιση οκάδες, θα μπορούσε να αντέξει και μια μικρή περικοπή κατά μισή οκά ακόμη. Έτσι σε μια βδομάδα περίπου έκοψε εντελώς το κριθάρι. Αλλά ενώ ο Χότζας ήταν ενθουσιασμένος που κατάφερε να εκπαιδεύσει το γάιδαρο να ζει χωρίς τροφή, ο γάιδαρος δεν άντεξε άλλο και μετά από 5 μέρες πέθανε από την πείνα. O Χότζας πήγε να πεθάνει από τη στεναχώρια για τη συμφορά που τον βρήκε, και όταν τον επισκέφτηκαν φίλοι και γνωστοί για να τον παρηγορήσουν, αναφώνησε το σπαραξικάρδιο και αμίμητο:«Τι ατυχία! Πάνω που έμαθα το γάιδαρο να μην τρώει, ψόφησε!».


Μια γνωστή ιστορία, αλληγορική και χρήσιμη, σε όσους δεν την ξέρουν, να τη μάθουν.



 

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2016

Floating

Για να πούμε μια καληνύχτα... σε καμιά περίπτωση άρρωστη ή κουρασμένη...

αντιθέτως... όμορφη... αφού... I'm floating on Air.........................



 

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

Το χέρι


Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι με έχεις ξεχάσει, ότι ήμουν κάποια που πέρασε από τη ζωή σου αλλά έσβησα, με έσβησες ή απομακρύνθηκα, ίσως να μην έχει σημασία, γιατί όλη η σημασία είναι ότι κάθε φορά που αφήνω να δεις ότι λυγίζω έρχεσαι και ξέρεις καλύτερα από τον καθένα τα σημάδια του λυγίσματος μου. Μου δίνεις το χέρι, ξαναορθώνομαι και συνεχίζω, μόνη… Ίσως όλα να ήταν διαφορετικά τώρα, αν είχαμε τολμήσει τότε…


Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Επιστροφή


Ήταν κάμποσες οι φορές όλο αυτό το χρονικό διάστημα που πίστεψα ότι είχα βρει το μονοπάτι προς την κορυφή της πυραμίδας, μα κάθε φορά με επέστρεφε εκεί από όπου είχα ξεκινήσει.

Απόψε αντιλήφθηκα ότι την τελευταία φορά με επέστρεψε λίγα βήματα πιο πίσω από εκεί που πάντα ξεκινούσα, κι από εκεί, μπόρεσα να διακρίνω ότι η κορυφή μιας πυραμίδας δεν βρίσκεται πάντα εκεί ψηλά που νομίζουμε. Η κορυφή της, κάποιες φορές βρίσκεται μέσα μας.

Τότε την κοίταξα για μια ακόμα φορά σαν να τη φωτογράφιζα, ήθελα να κρατήσω μέσα μου εκείνη την εικόνα ως τελευταία του όλου ταξιδιού, και ενθυμούμενη πάντα την τελευταία μορφή της να πάρω το δρόμο για το νέο μου ταξίδι μέσα μου.

 

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

Πυραμίδα


Χρόνος-προσευχή με προσεγγίζει κι εγώ επαφίεμαι.

Δυο μάτια με παρακολουθούν στενά.

Η ειρήνη είναι μια πλάνη για τον κόσμο.

Η αλήθεια έγκειται στην αλληλουχία των αριθμών όμως εμείς μόνο από γράμματα γνωρίζουμε, και συλλαβές, και λέξεις, άχρηστες.

Μία μονάχα χρησιμεύει. Βρες την!
 
 

 

 

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Καθρέφτης

Πόσο παράξενος, πόσο απέραντος αυτός ο λευκός χώρος. Να γράψεις, να γράφεις, και τέλος να μην υπάρχει.
Γράφω, δίχως τίποτα από όσα γράφω να έχουν σχέση με όσα σκέφτομαι, με όσα πραγματικά αισθάνομαι.
Μια εξαφάνιση που δεν είναι δυνατόν να γίνει αντιληπτή.

Τα γραπτά μου όλα, δίχως να έχουν ακόμα φανερωθεί, ούτε καν σε μένα, αρχίζουν να παίρνουν μια πορεία που με εκπλήσσει, όχι πως είναι σπουδαία, όχι αυτό, ο παραλήπτης γίνεται μέρα τη μέρα και σπουδαιότερος. Ο παραλήπτης. Ο παραλήπτης με εκπλήσσει ολοένα και περισσότερο. Εχει βλέπετε εκείνο το μοναδικό τρόπο να λειτουργεί ως καθρέφτης που ενω κάποτε με τρόμαζε κι απομακρυνόμουν, τώρα... τώρα αφήνω τον καθρέφτη να εκφραστεί και ν' ακούσω εκείνα που έχει να μου εξιστορήσει...